گاهی حس میکنم دوربینم فقط یک ابزار نیست، بلکه پنجرهایست به روح اقوامی که در سکوت صحرا زندگی میکنند. من، حمیدرضا روستا، عکاسی که با شوق شناخت و احترام، در مسیر ثبت فرهنگهای ایلی ایران قدم میزنم. شش نمایشگاه عکس از زندگی عشایر برگزار کردهام، اما هنوز هم حس میکنم ترکمنها، با آرامش و وقارشان، قصهای دارند که باید با نور و قاب روایت شود. در این مقاله، به سراغ ترکمنها میرویم—قوم باد، قالی، و عرفان.
ترکمنها در شمالشرق ایران، بهویژه در استان گلستان و خراسان شمالی، در دشتهای ترکمنصحرا و کنار رودخانههای گرگان و اترک زندگی میکنند. زبانشان ترکمنیست، از شاخهی اغوز ترکی، و مذهبشان سنی حنفی. چادرهای سفیدشان، که به آلاچیق معروفاند، با سقفهای گنبدی، هنوز هم در برخی مناطق برپا میشوند—نمادی از زندگی کوچنشینی و پیوند با طبیعت.
قالی ترکمن، با نقشهای هندسی و رنگهای گرم، نهتنها زیر پا، بلکه زیر نگاه تاریخ گسترده است. اسبهای آخالتکه، با شکوه و اصالت، در زندگی ترکمنها جایگاهی مقدس دارند. موسیقیشان، با دوتار و آوازهای باخشیها، روایتگر عرفان، عشق و حماسه است. رقص خنجر، با حرکاتی رزمی و صوفیانه، نمادی از روح جوان ترکمن است—آمیختهای از ایمان، قدرت و زیبایی.
ترکمنها با صنایع دستی خاص، از قالی و نمد گرفته تا چارقد و کفشهای چرمی، فرهنگی را زنده نگه داشتهاند که در باد میوزد و در دل خاک ریشه دارد. در هر نگاهشان، آرامشیست که از صحرا آمده؛ و در هر حرکتشان، وقاریست که از تاریخ برخاسته.
هر برگ قالی، هر نقش چادر، هر نغمهای، داستانیست منتظر صدا… و اگر صدای تو میخواهد به تصویر بدل شود، در کنارم بیا؛ تا نبض فرهنگ، در قابهای ما بتپد. برای همراهی، کافیست پیوند زیر ( تماس با من ) را دنبال کنی.
ما یک تیم خلّاق از افراد ماهر هستیم.
ما آینده ساز هستیم!
برای شرایط فعلی تکنولوژی مورد نیاز و کاربردهای متنوع با هدف بهبود ابزارهای کاربردی می باشد. کتابهای زیادی در شصت و سه درصد گذشته.
تمام حقوق سایت برای علی عمادزاده محفوظ است. این متن قابل تغییر است.
